Wat is dat toch…..

Wat is dat toch met mensen, om niet in je grootsheid te durven stappen? Ik schreef in een eerdere blog al dat ik – als mensen vroegen: waar droom je nu echt van- mijn aller, allerliefste wens niet opschreef, omdat ik dacht: dat zal toch wel niets worden, dat kan (ik) helemaal niet. Waarom leggen wij ons die beperkingen op? Ik ben er zelf meester in: ik heb jaren lang mijn droom genegeerd en daarmee dus ook niet mijn hart gevolgd. Maar op een gegeven moment ontkom je er niet aan. Het begon steeds meer te knagen. Waar mijn mind me constant laat twijfelen en mij in angst laat leven, laat mijn hart mij steeds vaker zien wat ik hier te doen heb. Ik kan er eigenlijk niet meer omheen. En sterker nog: de droom wordt steeds groter. Stukje bij beetje ontvouwt het plaatje zich. Er komen stukjes bij, er vallen stukjes af, maar het plaatje wordt steeds completer. Het fundament wordt steviger. Ik krijg bevestiging van buitenaf – en eerlijk is eerlijk, dat heb ik nog steeds nodig- maar belangrijker is dat er van binnen iets aan het veranderen is. Een Helder Weten, meer zelfvertrouwen, een andere kijk op dingen.
Een heel proces, dat al jaren aan de gang is, en wat volgens mij ook nooit ophoudt. Maar ik ben er nog niet. Nog steeds stap ik niet in mijn grootsheid. Nog steeds droom ik deze droom nog niet volledig. De angst van niet goed genoeg zijn om het neer te zetten en er zoveel mee te verdienen dat ik het leven kan leven dat ik wil, liggen op de loer. Om onverwacht toe te slaan…. En ja, dan ben ik weer even terug bij af. Maar het mooie is dat ik daarna weer sterker terugkom. Net een lichtprocessie: 1 stap achteruit, 2 stapjes vooruit. En kennelijk heb ik het nodig: het mag in mijn tijd én het helpt mij om ook mijn droom steeds scherper te krijgen. Klank is daarbij voor mij essentieel, maar er hoort meer bij. En gerichte acties ondernemen, hoe klein ook, brengen mij steeds dichter bij mijn zielsmissie. En leven vanuit je ziel betekent: luisteren naar wat er zich in je binnenste afspeelt, een stille kracht op het spoor komen die je met jezelf verzoent en tot eenheid brengt, en vandaaruit vol verwachting mensen, dingen en omstandigheden tegemoet gaan. Ik wens het iedereen toe!
Ga terug